Doktora çalışmasında beş genel müdürün gününü dakika dakika izleyen Mintzberg, The Nature of Managerial Work (1973) ile yerleşik kanıyı sarstı: yönetici sakin sakin planlamaz; işi bölük pörçük, sözlü ve tepkiseldir. Bu gözlemden on yönetici rolü çıkardı.
The Rise and Fall of Strategic Planning (1994) kitabında stratejik planlamanın stratejik düşünmeyi öldürdüğünü ileri sürdü. Ona göre strateji, çamurda yürüyen bir çömlekçinin elinde biçimlenir gibi ortaya çıkar (emergent strategy); tepeden tasarlanan niyetlerin ancak bir kısmı gerçekleşir.
Örgüt yapılarına dair beşli tipolojisi — basit yapı, makine bürokrasisi, profesyonel bürokrasi, bölümlenmiş yapı ve adhokrasi — Weber'in tek modelini çeşitlendirdi. Sanat kurumları ve üniversiteler gibi uzman ağırlıklı örgütlerin neden farklı yönetildiğini açıklayan "profesyonel bürokrasi" kavramı ona aittir. MBA eğitimine yönelttiği eleştiri de alanın en sert iç muhasebelerindendir.