Renk, ışığın görsel algıda oluşturduğu ve resim sanatında biçim, mekân, vurgu, ritim, atmosfer ve ifade kurmak için kullanılan temel plastik öğedir. Resimde renk yalnız görünen nesnenin rengini aktarmak için değil, kendi başına görsel ilişki kurmak için de kullanılabilir.
Disiplinler: Kültür Sanat, Resim, Estetik İlgili Maddeler: Ton, Renk Çemberi, Ana Renkler, Tamamlayıcı Renkler, Renk Armonisi, Işık, Empresyonizm, Soyut Sanat Görsel: Vincent van Gogh, Cypresses — renk, fırça izi ve hareket ilişkisinin güçlü örneği; Met Open Access.
Bu maddenin disiplinleri, ilişkili maddeleri ve onların birbiriyle bağları. Düğümleri sürükleyebilir, yakınlaştırabilir; bir maddeye dokunarak haritada gezinebilirsiniz.
Empresyonizm, 19. yüzyılın ikinci yarısında Fransa'da gelişen; değişen ışığı, atmosferi ve modern yaşamın anlık görsel deneyimini açık renkler, belirgin fırça vuruşları ve çoğu zaman açık havada çalışma yoluyla araştıran sanat hareketidir. Akademik resim anlayışına karşı modern resmin önemli kırılmalarından birini oluşturmuştur.
Hasan Pekmezci, (1945, Üzümlü, Beyşehir, Konya), çağdaş Türk resminin özellikle resim, özgün baskıresim ve sanat eğitimi alanlarında uzun soluklu üretimiyle tanınan ressam, akademisyen, sanat eğitimcisi ve yazardır. Yağlıboya, akrilik, serigrafi, gravür ve farklı baskı tekniklerinde çalışan Pekmezci’nin sanatında yaşam, insan, doğa, kent, kalabalıklar, kuşlar, kafesler, merdivenler ve zaman tekrar eden izleklerdir. Gazi Eğitim Enstitüsü ile Hacettepe Üniversitesi’nde baskıresim atölyelerinin kurulmasına katkıda bulunmuş; sanatçı kimliğini öğretme, araştırma ve atölye kültürüyle birlikte geliştirmiştir. Onun sanatındaki ayırt edici yön, biçim ve tekniği kendi başına amaçlaştırmak yerine **yaşanmışlık, gözlem, toplumsal duyarlık ve kişisel bellekle** ilişkilendirmesidir.
Kompozisyon, bir sanat eserini oluşturan figür, biçim, çizgi, renk, leke, boşluk ve diğer görsel öğelerin yüzey üzerinde birbirleriyle ilişkilendirilme düzenidir. Kompozisyon, yalnız “yerleştirme” değil; dengeyi, odağı, hareketi, ritmi ve izleyicinin bakış güzergâhını kuran temel yapıdır.
Leke, resim yüzeyinde renk veya ton bakımından çevresinden ayrılan ve belirli bir görsel ağırlık oluşturan alan ya da kütledir. Çizgiden farklı olarak öncelikle alan üzerinden çalışır; biçim, ışık, ritim ve kompozisyonun kurulmasında temel araçlardan biridir.
Natürmort, meyve, çiçek, kap, yiyecek, kitap veya gündelik eşya gibi çoğunlukla hareketsiz nesnelerin düzenlenmesini konu alan resim türüdür. Nesnelerin maddi özelliklerini araştırabileceği gibi zaman, geçicilik, bolluk, ölüm veya gündelik yaşam üzerine simgesel anlamlar da taşıyabilir.
Soyutlama, görünen gerçekliğin seçilmesi, sadeleştirilmesi, dönüştürülmesi veya temel görsel ilişkilerine indirgenmesi sürecidir. Soyutlama ile soyut sanat aynı şey değildir: figüratif bir eser yüksek ölçüde soyutlanmış olabilir; soyutlama, temsil ile soyut sanat arasında geniş bir alan oluşturur.
Ton, bir rengin veya görsel alanın göreli açıklık ve koyuluk derecesidir. Ton farklılıkları resimde hacim, derinlik, ışık, atmosfer ve odak oluşturabilir; renk kullanılmasa bile güçlü bir mekân ve form duygusu yaratılmasını sağlar. Tate de tonu bir rengin göreli açıklık veya koyuluğu olarak tanımlar.