Klasik üretim mantığında hazırlık uzun sürdüğü için partiler büyük tutulurdu; büyük parti ise stok, gecikme ve gizlenmiş hata demekti. Shingo bu kısır döngüyü tersine çevirdi: hazırlık süresi kısalırsa küçük parti ekonomik hâle gelir ve tam zamanında üretim mümkün olur.
Yöntemin özü, hazırlık işlerini ikiye ayırmaktır: makine dururken yapılması zorunlu olanlar (iç hazırlık) ve makine çalışırken yapılabilecekler (dış hazırlık). Ardından iç işler mümkün olduğunca dışa çevrilir, kalanlar standartlaştırılır, cıvata yerine hızlı kelepçeler kullanılır.
Toyota'da bin tonluk preslerde saatlerle ölçülen değişim süresi bu yolla dakikalara indi. Yaklaşım bugün üretim dışında da uygulanır: hastane ameliyathanesinin devir süresi, uçağın park süresi ya da yazılım dağıtım hattının hazırlık maliyeti aynı mantıkla ele alınır.