Üretimdeki özgün biçiminde kanban, bir istasyonun bir öncekinden parça talep ettiğini bildiren fiziksel karttır: kart yoksa üretim de yoktur. Böylece stok kendiliğinden sınırlanır, fazla üretim — Ohno'ya göre israfın en kötüsü — sistemsel olarak engellenir.
David J. Anderson'ın Microsoft ve Corbis'teki uygulamalarından damıtıp Kanban (2010) kitabında sistemleştirdiği bilgi-işi uyarlaması üç temel pratiğe dayanır: akışı panoda görselleştir (Yapılacak–Yapılıyor–Bitti sütunları), devam eden iş sayısını (WIP) sınırla, akış süresini ölçüp sürekli iyileştir. Scrum'ın aksine rol ve sprint dayatmaz; mevcut sürece "olduğun yerden başla" diyerek evrimsel değişimi savunur.
Little Yasası'na yaslanan WIP sınırı, yöntemin bilimsel çekirdeğidir: aynı anda az iş, daha kısa tamamlanma süresi demektir. Bugün kanban panoları — fiziksel ya da dijital — modern ekip çalışmasının ortak dili hâline gelmiştir.