Toyota'da malzeme ve bilgi akışı diyagramı olarak kullanılan yöntem, Mike Rother ve John Shook'un Learning to See (1998) çalışmasıyla dünyaya yayıldı. Haritanın gücü, tek tek istasyonları değil bütün akışı konu almasındadır: yerel iyileştirmeler çoğu zaman bütünü hızlandırmaz.
Uygulama üç adımdır: mevcut durum haritası sahada yürünerek çizilir; her adımın çevrim süresi, hazırlık süresi, stok ve hata oranı kaydedilir. Ortaya çıkan sayı çoğu kurumda çarpıcıdır — toplam sürenin yalnızca küçük bir yüzdesi gerçekten değer katar. Sonra gelecek durum haritası tasarlanır ve buna ulaşmak için kaizen planı yapılır.
Yöntem üretimin dışına taşınarak hasta yolculuğundan kredi başvurusuna, kamu izin süreçlerinden yazılım teslim hattına kadar uygulanmaktadır.